Czas odgrywa coraz większą rolę w naszym życiu, a jednak coraz rzadziej zerkamy na zegarek. Jeśli kogoś pytamy o czas to najczęściej szuka telefonu, żeby sprawdzić jego wskazania. Ale wiemy, że można inaczej…

Ja ostatnio zauważyłam, że choć ciesząc się ostatnimi tygodniami urlopu macierzyńskiego rzuciłam w niepamięć stały grafik dnia to i tak w okolicy pojawienia się myśli „koniec szwendania się po mieście!” słyszę hejnał… I gdyby nie potwierdzony fakt, że granie trąbki jest puszczane z automatu codziennie w południe, to podejrzewałabym hejnalistę, że mnie śledzi z wieży ratusza. Czyżby to zegar biologiczny kierował moimi myślami i działaniami? Na wszystko jest przecież jakieś logiczne wyjaśnienie.
To, że budzę się codziennie trzy minuty przed alarmem budzika, to osiągnięcie ewolucji, która pozwala mi wygrać z domownikami w porannym wyścigu do toalety.

To, że w trakcie spotkań w pracy burczy mi najczęściej w brzuchu, to dlatego, że nie wiadomo czemu wszyscy łącznie z szefem chcą ustalać spotkania na godzinę dziesiątą. A przecież o 10.30 moje soki trawienne osiągają szczyty swojej aktywności.
To, że w okresie kiedy wracałam do domu ze szkoły czy z pracy pociągiem nigdy nie przespałam swojej stacji to dlatego, że wcześniej jest przejazd kolejowy, który w odpowiedni sposób koleboce wagonami. Niezależnie od tego, że wcześniej na terasie są cztery takie przejazdy i że często wracałam po zarwanej przedmaturalnej lub studenckiej nocy, a pociąg nabierał opóźnienia różnej skali w międzyczasie -nigdy nie przespałam tego momentu.

Tak, ale dlaczego dzieci są najbardziej głodne, kiedy rozmawiam przez telefon? Dlaczego budzą się z popołudniowej drzemki jak tylko skończę domową krzątaninę i zaparzę sobie herbatę? Dlaczego wieczorni goście wybierają terminy odwiedzin w tzw. chwile na odrobinę prywatności i romantyzmu? Dlaczego klienci, interesanci dzwonią ze zwiększonym natężeniem, w ostatnim dniu naglącego nas terminu projektu? …hmm idę chyba pomachać temu mojemu hejnaliście.

ROTIME